GORTION

Mroczne baśnie i ludowe podania w Gortionie: świat gry

· Gortion · 3 min czytania

Świat Gortiona to mroczne, baśniowe fantasy z odrobiną humoru, zbudowane z motywów ludowych podań: utopców, topielic, ogników, zmór, iskier Kupały i lampek na grobach. Nazwy, postacie i historie są nasze, inspirowane tym, co opowiadano przy ogniu, a nie przeniesione z cudzych światów.

Od rozbitka do bohatera

Zaczynasz jako rozbitek. Morze wyrzuciło cię na mokry piasek Łachy Rozbitków i nie pamiętasz, kim byłeś, a z dawnego życia zostało ci tylko imię. Wilma, która zbiera, co morze wypluje, wita cię słowami: „Oddychasz? To dobrze, topielców mam już dość.” Takie drobne, czasem głupawe zdarzenia mają się powoli układać w coraz większą historię.

W głównych zadaniach splatają się trzy wątki. Pierwszy pyta, kim byłeś, zanim morze cię wyrzuciło. Drugi dotyczy Czarnego Znicza i tego, kto kupuje ludzi z traktów: na Trakcie Mchów szaleją Szare Kaptury, a woźnica z ostatniego wozu z Tamaryska bredził w gorączce o czarnym zniczu. Trzeci prowadzi do Kręgu Siedmiu Kamieni i Popielnego Smoka. Po drodze nie obejdzie się bez wyborów: część nagrody w zadaniach zależy od tego, co zdecydujesz, a postacie pamiętają twoje decyzje.

Potwory prosto z podań

Bestiariusz Gortiona czerpie z ludowej wyobraźni. Na Siwym Jeziorze unosi się mgła, która mówi, w wodzie czają się utopce, a pod powierzchnią coś śpi. Na bagnie na wyspie śpiewa nocami Topielica, a ogniki zwodzą wędrowców światłem na manowce. W starym lesie stoi chata, w której nikt nie mieszka, a z komina zawsze unosi się dym. Stara Prządka ma gniazdo pod najstarszym drzewem. Na starym cmentarzu w krypcie siedzi na kościanym tronie Kościany Kniaź i czeka, aż ktoś usiądzie na jego miejscu. W nocy zmarłych jest tam więcej.

Jest też humor. Skrzyniak udaje skrzynię ze skarbem i gryzie tego, kto sięga po łup, choć magowie i łotrzy czasem czują, że coś jest nie tak. A kukły w obozie ćwiczebnym, jak mówi trener Stojan, „nie oddają. Prawie”.

Żar, lustra i uczeni

Na klifie stoi Kolegium Żaru, kolegium uczonych, którzy badali żywy żar. Jest tam spalone skrzydło pełne luster i zamurowana pracownia. Z pieców wymknęły się żarniki, iskry, które nauczyły się latać, a z luster wyszły odbicia, które uznały, że to one są prawdziwe. Taki jest klimat tego świata: magia jest tu codzienna, trochę niebezpieczna i nie zawsze wiadomo, kto kogo hodował.

Upadli: ci, którzy spadli z nieba

Najpotężniejsze potwory Powierzchni nazywają się Upadłymi. Każdy jest tylko jeden na cały serwer, wraca dopiero 8–10 godzin po pokonaniu i wymaga pełnej, dobrze uzbrojonej drużyny. Za każdym stoi osobna historia o upadku z nieba. Gradowy Pastuch spadł razem ze swoją chmurą na szczyt nad kaskadą, a drużyna, która wspięła się za nim, do dziś stoi w lodzie. Spętany Tur ciągnął przez niebo miasto, aż oba runęły razem, a łańcuch w Czarnej Toni to jego uprząż. Gasigwiazd co rano gasił gwiazdy, żeby mógł nastać dzień; jedna mu uciekła, złapał ją na skraju nieba i spadli razem, a teraz klęczy w geodzie pod Lejem Gwiazdy i liczy uderzenia jej serca.

W zadaniach pada też nazwa Otchłani, miejsca, do którego jeszcze nie dotrzesz. Na razie gra obejmuje pierwszy realm, Powierzchnię, z poziomami od 1 do 99, a dalszych planów nie zdradzamy.

Dzień, noc i światło

Klimat tworzy też pora dnia. Doba w grze trwa cztery godziny. Kamienie w Kręgu świecą o świcie i o zmierzchu, wieczorem rozjarzają się latarnie i ogniska, a w nocy wychodzą inne stwory i rosną inne zioła. W tym świecie ciemność naprawdę coś znaczy.

Zobacz sam

Wszystkie miejsca, potwory i przedmioty, które już są w grze, opisaliśmy w kompendium. A żeby zobaczyć to na własne oczy, wystarczy wejść jako gość; napisaliśmy, jak zacząć w Gortionie. Jeśli interesuje cię, kto z kim walczy, zajrzyj do artykułu o grupach do 5 osób: Upadli są właśnie dla nich.

Gortion jest darmowy i działa w przeglądarce. Jako gość zagrasz od razu, przez 60 minut, bez rejestracji.

Zagraj jako gośćZobacz plan rozwoju

Czytaj też

← Wszystkie wpisy